Tijdelijke situatie

Tijdens een coachingswandeling kwam ik dit bord tegen. Terwijl mijn client van alles aan het vertellen was, bleef mijn aandacht getrokken door dit bord: “tijdelijke situatie”. Hoezo tijdelijke situatie? Wat is er dan tijdelijk hier? Ik neem aan dat in ieder geval dat bord er tijdelijk blijft staan. Maar verder aan de omgeving kon ik niets zien waar dat bord op zou duiden. Even snel een foto gemaakt, en door met de coaching. Later in het coachingsgesprek vertelt de client iets en ik moet meteen aan dat bord denken; ‘tja, ook dat is een tijdelijke situatie’, zeg ik tegen hem.

Thuis gekomen, houdt dat bord me nog steeds bezig. Is het niet zo, dat zo’n geel bord altijd al een tijdelijke situatie aangeeft? Anders zou er toch een ander bord, een permanent bord daar komen te staan? Nog wat mijmerend over de tekst “tijdelijke situatie” begin ik dat te projecteren op de thema’s van mijn cliënten van afgelopen jaar:

De tijd tussen
het besluit om te gaan scheiden
en de daadwerkelijke scheiding.
De tijd tussen
het verlies van een dierbare
en het weer kunnen zien
en het kunnen aannemen van de
eigen toekomst, met die
dierbare in herinnering.
De tijd die nodig is om eerst
jezelf te ontdekken, voordat je
jezelf in de wereld kan zetten.
De tijd die nodig is om je
'eigen plek' in het leven aan
te nemen, voordat je het
werkelijk kan innemen.
De tijd die nodig is om zelf te
ontdekken dat de 'tijdelijke
situatie' niet meer nodig is,
en dat je al volop in het leven staat.

De thema’s die voorbij komen zijn van ‘nu’, van dit moment. En wat ik terug zie bij de cliënten is dat het fijn is om er even tijd voor te nemen, er even bij stilstaan. Er is dan tijd voor helderheid, inzichten en een nieuw perspectief op de toekomst. ‘Verbinden’ met dat wat er is.
“Stil staan, om weer vooruit te kunnen.”

Maar goed….
Waarom houdt mij dat bord dan zo bezig?!
Op het moment dat ik die vraag stel, komt het antwoord direct in me op. Toen ik 8 jaar was, we zaten met z’n allen aan het avondeten, deelde mijn vader aan ons mee: “Luister, houdt er rekening mee dat ik er na deze winter er waarschijnlijk niet meer ben.” Ik kan me vooral deze boodschap me herinneren. Wat er verder gezegd is weet ik niet meer, maar ik ‘weet’ nog dat hij het aan zijn hart had. Het was juni 1978, en ik was 8 jaar.

Zo, zeg! Dat is even tijdelijke situatie! Mijn vader zou er nog maar een paar maanden zijn. Innerlijk nam ik al afscheid van hem, want dan zou het niet zo’n pijn doen als het daadwerkelijk zo ver zou zijn.

“Beter de pijn alvast met beetjes nemen, dan de volle pijn in één keer.”

Ondertussen kwamen mijn ouders met een hartchirurg in contact. Mijn vader kwam versneld op een lijst te staan en hij ging met mijn moeder in augustus 1978 naar Houston, Texas. Hij kreeg daar een open-hart-operatie. Thuis gekomen ving ik de verhalen op, en ik hoorde ook dat zijn levensverwachting hierdoor met vijf jaar verlengd zou worden. Okay, dus de tijdelijke situatie werd met vijf jaar verlengd. Een opluchting voor mij, hij bleef nog langer.

Maar het was nog steeds een tijdelijke situatie, alleen het was met vijf jaar verlengd. En eigenlijk had ik nog steeds al afscheid van hem genomen, want ik zou mijn vader toch gaan verliezen, alleen wat later. Beter de pijn alvast met beetjes nemen, dan de volle pijn in één keer. Dat werd mijn overtuiging.

Helaas had dat ook effect op mijn manier van ‘verbinden’. Als ik me al ging binden aan iemand, dan zat het afscheid al erbij ingepakt. De verbinding, het contact had dan al een voorbehoud in zich.

Zo heb ik zelf gewerkt vanuit het moment; me moeilijk kunnen verbinden met anderen. En via die weg kwam ik weer terug in juni 1978, bij de Eric van 8 jaar. Ik moest ook ‘even stilstaan, om weer vooruit te kunnen’.

Herken je iets? Raakt het iets in je?
Neem dan gerust even contact met me op. Ik sta dan graag voor je klaar.